தானியேல் 2:32பொன்னும் வெள்ளியும்

சிலையின் தலை பசும்பொன், மார்பும் புயங்களும் வெள்ளி, வயிறும் தொடையும் வெண்கலம் என்று தானியேல் விவரிக்கிறார். இந்த உலோகங்களின் மதிப்பு படிப்படியாகக் குறைந்துகொண்டே செல்கிறது — பொன்னிலிருந்து வெள்ளிக்கும், வெள்ளியிலிருந்து வெண்கலத்திற்கும். இது வரப்போகும் அரசுகளின் மகிமை படிப்படியாக குறைந்துபோகும் என்பதைக் குறிக்கும் தொடக்கம். மனுஷ சாம்ராஜ்யங்களின் மகிமை நிரந்தரமானது அல்ல என்பதை இந்த உருவகம் நமக்குக் காட்டுகிறது.