சங்கீதம் 102:11சாய்ந்துபோகும் நிழல்

மாலை நேரத்தில் நிழல் நீண்டு நீண்டு, இறுதியில் மறைந்துவிடும் - அப்படித்தான் தன் வாழ்நாட்களும் என்று இவர் உணருகிறார். புல்லைப் போல உலர்ந்துபோகும் வாழ்வு என்பது வேதனையின் மத்தியில் தெளிவான ஒரு உண்மையையும் சொல்கிறது - மனுஷ வாழ்வு நிலையற்றது. இந்த உணர்வோடே அடுத்த வசனத்தில் ஒரு பெரிய திருப்பம் வரப்போகிறது.