சங்கீதம் 119:83புகையிலுள்ள துருத்தி

புகையினால் கருகி சுருங்கிப்போன தோல்பையைப் போல தன் நிலையை உணர்கிறார் சங்கீதக்காரர் - உலர்ந்து, சோர்ந்து, பயனற்றுப் போனது போல். ஆனாலும் அந்த சோர்விலும், ‘உமது பிரமாணங்களையோ மறவேன்’ என்பது எவ்வளவு பெரிய உறுதிமொழி. உடல் நலிந்தாலும் மனம் தேவன் வார்த்தையை பற்றிக்கொள்ளும் அழகை இங்கே காணலாம். சோர்வான நாட்களிலும் வார்த்தை மறவாத மனது நமக்கும் வேண்டும்.