சங்கீதம் 142:7காவலில் இருந்து விடுதலை

குகை என்ற காவலிலிருந்து, சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்படும் நாளுக்காக தாவீது ஏங்குகிறார். அப்படி விடுதலையானால், தன் நாமத்தை துதிப்பேன் என்றும், நீதிமான்கள் தன்னைச் சூழ்ந்துகொள்வார்கள் என்றும் நம்பிக்கையோடு முடிக்கிறார். துக்கத்தில் ஆரம்பித்த சங்கீதம், துதியில் முடிவது இதுதான் - கர்த்தர் மேல் நம்பிக்கை வைத்தவனுக்கு இருள் இறுதி வார்த்தை அல்ல. இருள் சூழ்ந்த நேரமும் ஒரு நாள் வெளிச்சத்தில் முடியும் என்ற நம்பிக்கை நமக்கும் இருக்கட்டும்.