சங்கீதம் 22:2பகலும் இரவும் கூப்பிடல்

இடைவிடாத ஜெபம், பதிலில்லாத நிசப்தம் — இதுவே இந்த வசனத்தின் வேதனை. பகலிலும் இரவிலும் கூப்பிட்டும் அமைதி வராத நிலை, நம்பிக்கை இழக்கும் தருணங்களில் நாமும் அறிந்ததே. ஆனாலும் தாவீது கூப்பிடுவதை நிறுத்தவில்லை, தொடர்ந்து தேவனையே நோக்குகிறார். மனதின் இருள் நேரத்திலும் ஜெபத்தை விடாமல் இருப்பதே விசுவாசம்.