சங்கீதம் 30:7முகம் மறைந்தபோது
கர்த்தாவே, உம்முடைய தயவினால் நீர் என் பர்வதத்தைத் திடமாய் நிற்கப்பண்ணியிருந்தீர்; உமது முகத்தை நீர் மறைத்துக்கொண்டபோதோ நான் கலங்கினவனானேன்.
Psalms 30:7
முகம் மறைந்தபோது
பர்வதம் திடமாக நிற்பது கர்த்தருடைய தயவினால்தான் என்று தாவீது இப்போது புரிந்துகொள்கிறார். ஆனால் கர்த்தர் தன் முகத்தை மறைத்தபோது, அந்த திடமான பர்வதமும் அசைந்தது போல் உணர்ந்தார். கலக்கம் என்பது பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல, மாறாக கர்த்தருடைய முகத்தின் மீது எவ்வளவு தங்கியிருந்தோம் என்பதை காட்டும் அடையாளம். இந்த நேர்மையான ஒப்புதல் நமக்கும் ஒரு பாடம்.
