சங்கீதம் 37:2வாடிப்போகும் புல்

காலையில் பசுமையாய் தளிர்த்து மாலையில் வெயிலில் வாடிப்போகும் புல்லை தாவீது இங்கே காட்டுகிறார். துன்மார்க்கரின் செழிப்பும் அப்படித்தான், பார்க்கப் பளபளக்கும், ஆனால் நிலைக்காது. இது ஒரு வேளை கடுமையான வார்த்தையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் இது நியாயத்தீர்ப்பு அல்ல, கண் திறக்கும் உண்மை. நாம் என்ன பார்க்கிறோமோ அது நிலையானது இல்லை என்பதை நினைவூட்டுகிறார். வாடிப்போகும் புல்லைப் பார்த்து பயப்படத் தேவையில்லை.