சங்கீதம் 39:2மவுனத்தின் வேதனை
நான் மவுனமாகி, ஊமையனாயிருந்தேன், நலமானதையும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தேன்; ஆனாலும் என் துக்கம் அதிகரித்தது;
Psalms 39:2
மவுனத்தின் வேதனை
தாவீது தன் வாயை அடக்கினார், ஒரு நல்ல வார்த்தை கூட பேசவில்லை. ஆனால் அந்த மவுனம் அவருக்கு நிம்மதி தரவில்லை - உள்ளே துக்கம் இன்னும் அதிகமானது. வெளியே அடக்கி வெளிக்காட்டாமல் இருந்தால் மனசு லேசாகிவிடும் என்று நினைப்போம், ஆனால் சில நேரங்களில் அது நேர்மாறாக நடக்கும். வார்த்தையால் வெளியேறாத வேதனை உள்ளேயே சுருண்டு பெருகும் என்பதை தாவீது இங்கே சொல்கிறார்.