சங்கீதம் 42:4பழைய நாட்களின் நினைவு
முன்னே நான் பண்டிகையை ஆசரிக்கிற ஜனங்களோடே கூடநடந்து, கூட்டத்தின் களிப்பும் துதியுமான சத்தத்தோடே தேவாலயத்திற்குப் போய்வருவேனே; இவைகளை நான் நினைக்கும்போது என் உள்ளம் எனக்குள்ளே உருகுகிறது.
Psalms 42:4
பழைய நாட்களின் நினைவு
முன்பு பண்டிகை நாட்களில் கூட்டமாக பாடிக்கொண்டு தேவாலயத்திற்குச் சென்ற அந்த நாட்களை நினைத்துப் பார்க்கிறார். அந்த சந்தோஷமான ஊர்வலம், துதிப்பாட்டு, ஆரவாரம் எல்லாம் இப்போது நினைவாக மட்டும் இருக்கிறது. அதை நினைக்கும்போதே உள்ளம் உருகுகிறது என்கிறார் - இழந்த நல்ல நாட்களின் நினைவு எவ்வளவு வேதனை தரும் என்பதை இது சொல்கிறது. நல்ல நாட்களை இழந்தபோதும், அவை நமக்கு இருந்தன என்பதே ஒரு ஆறுதல்.
