சங்கீதம் 70:5சிறுமையும் துணையும்

'நானோ சிறுமையும் எளிமையுமானவன்' என்று தாவீது தன்னை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறார் - ஒரு அரசனாக இருந்தும் தன் பலவீனத்தை மறைக்கவில்லை. அவருக்கு துணையும் விடுவிப்பவரும் கர்த்தர் ஒருவரே என்பதை உணர்ந்து, 'தாமதியாதேயும்' என்று மீண்டும் அவசரமாகக் கேட்கிறார். இந்தச் சங்கீதம் தொடங்கியதைப் போலவே முடிகிறது - ஆபத்தான தருணத்தில் தேவனை மட்டுமே நோக்கிப் பார்க்கும் மனநிலையுடன். நாமும் நம் சிறுமையை உணர்ந்து, தேவனையே துணையாகக் கொள்ளும்போது அவர் நிச்சயமாய் தாமதிக்கமாட்டார்.