சங்கீதம் 79:13தலைமுறை தலைமுறையாய்

இத்தனை துக்கத்திற்குப் பின்னும் கவிஞர் நிறுத்துவது துதியிலே. தேவனுடைய ஜனங்களும் அவரது மேய்ச்சலின் ஆடுகளுமான தாம், மீட்கப்பட்ட பின் என்றென்றைக்கும் அவரைப் புகழுவோம் என்று உறுதி கொள்கிறார். துக்கத்தின் ஜெபம் துதியில் முடிவது சங்கீதங்களின் அழகு - வேதனையின் நடுவிலும் நம்பிக்கை வற்றாதது. நம் வாழ்விலும் கண்ணீரின் ஜெபம் ஒருநாள் துதியின் பாட்டாக மாறும் என்பதே இந்த சங்கீதம் நமக்குத் தரும் ஆறுதல்.