உன்னதப்பாட்டு 2:17நிழல் சாயும்வரை
என் நேசரே! பகல் குளிர்ச்சியாகி, நிழல் சாய்ந்துபோகும்வரைக்கும், நீர் திரும்பி, குன்றும் பிளப்புமான கன்மலைகளில் குதித்துவரும் கலைமானுக்கும் மரைகளின் குட்டிக்கும் சமானமாயிரும்.
Song of Songs 2:17
நிழல் சாயும்வரை
பகல் வேளை முடிந்து இருள் வருமுன், நேசர் திரும்பி வரவேண்டும் என்று மணமகள் அழைக்கிறாள். வெளிமானையும் மரைக்குட்டியையும் போல வேகமாய், மகிழ்ச்சியாய் அவர் தன்னிடம் வரவேண்டும் என்று விரும்புகிறாள். பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் காதலி ஏங்கும் இந்த வரி, அன்பின் ஆவலையும் ஏக்கத்தையும் மென்மையாய்க் காட்டுகிறது. அன்பானவரின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் ஏக்கமே அன்பின் அடையாளம்.