உன்னதப்பாட்டு 7:4கோபுரமும் குளங்களும்

கழுத்தை யானைத்தந்தத் தூணாகவும், கண்களை எஸ்போன் நகரின் தெளிந்த குளங்களாகவும் மணமகன் வர்ணிக்கிறார். இந்த இடங்கள் அன்று அறியப்பட்ட அழகிய, உயர்ந்த கட்டிடங்களும் தண்ணீர் நிலைகளும்; அவற்றைக் குறிப்பிட்டு தன் மனைவியின் கண்களின் ஆழத்தையும் தூய்மையையும் மூக்கின் நேர்த்தியையும் புகழ்கிறார். லீபனோனின் உயர்ந்த கோபுரம் தமஸ்கு நோக்கி நிற்பது போல அவளுடைய அழகும் நேர்மையும் நேராய் நிற்கிறது. இப்படி ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் நேரம் எடுத்துப் பாராட்டுவது உண்மையான அன்பின் அடையாளம்.