பிரசங்கி 1:2மாயை மாயை எல்லாம் மாயை

முதல் வாக்கியமே இவ்வளவு கடுமையாக இருப்பதைப் பாருங்கள். 'மாயை, மாயை, எல்லாம் மாயை' என்று மூன்று முறை சொல்கிறார் - இது ஒரு ஏக்கத்தின் குரல், சலிப்பின் குரல் அல்ல. இங்கே 'மாயை' என்றால் பொருளற்றது என்று அல்ல, மறைந்துபோகிறது, நிலையில்லாதது என்று அர்த்தம். வாழ்நாள் முழுவதும் தேடி அலைந்த ஒரு ராஜா, இறுதியில் இந்த உண்மையை முகத்தில் அடித்தாற்போல் சொல்கிறார்.