சங்கீதம் 102:4உணவும் மறந்த இருதயம்

துக்கம் அதிகமாகும்போது சாப்பாடே மறந்துவிடும், அப்படித்தான் இந்த மனுஷனுக்கு நேர்ந்தது. இருதயம் புல்லைப் போல வெட்டுண்டு உலர்ந்துபோனது என்பது உள்ளான வெறுமையின் அடையாளம். உடல் பசியை உணராத அளவு ஆத்துமா வேதனைப்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட நாட்களை அனுபவித்தவர்களுக்கு இந்த வசனம் தங்கள் நிலையையே பேசுவது போல் இருக்கும்.