சங்கீதம் 143:3இருளில் அமிழ்ந்த ஆத்துமா

தன்னைத் துரத்தும் பகைவனால் தாவீது உயிரையே இழக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தார். தரையோடு நசுக்கப்பட்டவன் போலவும், வெகுகாலமாக மரித்தவர்கள் இருக்கும் இருளில் இருப்பவன் போலவும் தன்னை உணர்கிறார். இது வெறும் உருவகம் அல்ல - உண்மையான உள்ளத்தின் வேதனையின் வரிகள். கடும் இருளில் இருக்கும் நேரங்களில் நம் மனமும் இப்படித்தான் தளர்ந்துவிடும், அது தவறல்ல.