சங்கீதம் 19:14வாயும் இருதயமும்

இந்த சங்கீதத்தை முடிக்கும் தாவீது, தன் வாயின் வார்த்தைகளும் தன் இருதயத்தின் தியானமும் தேவனுக்கு பிரீதியாக இருக்க வேண்டும் என்று ஜெபிக்கிறார். வெளியே பேசுவதும் உள்ளே நினைப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்த வேண்டும் என்ற ஆசை இது. அவரை 'என் கன்மலையும் என் மீட்பருமாகிய கர்த்தாவே' என்று அழைக்கிறார் - தன் பாதுகாப்பும் விடுதலையும் தேவனிடமே இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையுடன். நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நினைவும் இப்படி தேவனுக்கு பிரியமாக இருக்கட்டும் என்று நாமும் இதே ஜெபத்தை இன்று சொல்லலாம்.