சங்கீதம் 49:18புகழ்ச்சியின் வெறுமை

உயிரோடிருக்கும்போது தன் ஆத்துமாவை வாழ்த்திக்கொண்டு, மனுஷர் அவனை புகழ்ந்தாலும், அந்த புகழ்ச்சி அவனுடைய நித்திய நிலையை மாற்றாது. இது ஒரு நிமிடத்திற்கு இனிமையாக இருக்கலாம், ஆனால் இறுதியில் அது ஒரு காற்றைப் பிடிப்பது போன்றது. மனிதர் நம்மை புகழும்போது அது நமக்கு மகிழ்ச்சி தரலாம், ஆனால் அதுவே நம் வாழ்வின் அர்த்தமாக ஆகிவிடக்கூடாது. இந்த வரியை படித்தபோதே ஒரு எச்சரிக்கை மென்மையாக நமக்குள் விழுகிறது.