சங்கீதம் 56:13ஜீவனுள்ளோர் வெளிச்சம்

மரணத்திலிருந்தும், இடறலிலிருந்தும் தன் ஆத்துமாவையும் காலடிகளையும் தேவன் தப்புவித்திருக்கிறார் என்று தாவீது நன்றியோடு நினைவுகூருகிறார். இதனால் அவர் 'ஜீவனுள்ளோருடைய வெளிச்சத்திலே' நடக்க முடிகிறது - அதாவது உயிரோடு, வெளிச்சத்தில், தேவனுடைய சமூகத்தில் வாழ முடிகிறது. பயத்தில் தொடங்கிய இந்தப் பாட்டு, விடுதலையின் நன்றியோடு முடிகிறது. நம்முடைய பயத்தின் பாட்டும் இப்படித்தான் ஒருநாள் நன்றியின் பாட்டாக மாறும்.