செப்பனியா 2:15நான்தான் தனியன் என்றது

நினிவே நகரம் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைத்தது என்று இங்கே வெளிப்படுகிறது - 'நான்தான், என்னைத் தவிர வேறொருவரும் இல்லை' என்று சொல்லிக்கொண்டு நிர்விசாரமாக வாழ்ந்த பெருமை. அந்த பெருமையின் முடிவு என்னவெனில், அது வழிப்போக்கர் பார்த்து கை கொட்டி சிரிக்கும் பாழான இடமாகும். ஒரு நகரம் தன்னையே தேவனாக நினைத்துக்கொண்டது எப்படி முடிந்தது என்பதை இந்த வசனம் காட்டுகிறது. நமக்கும் இது ஒரு அமைதியான ஞாபகமூட்டல் - எவ்வளவு பெரியவராக இருந்தாலும், தேவனை மறந்தால் அந்த பெருமை நிலைக்காது.