சங்கீதம் 119:28கரையும் ஆத்துமா

சஞ்சலத்தால் தன் ஆத்துமா கரைந்துபோகிறது என்று பாடலாசிரியர் நேரடியாகச் சொல்கிறார். இது வலிமையான ஒரு உவமை - கண்ணீரோ சோர்வோ ஆத்துமாவை கரையச் செய்யும் அளவு துன்பம். அந்த நிலையில் அவர் மறுபடியும் வேதவசனத்தையே சரணடைகிறார் - 'உமது வசனத்தின்படி என்னை எடுத்து நிறுத்தும்'. மனம் தளர்ந்தபோதெல்லாம் நமக்கும் இதே அடைக்கலம் இருக்கிறது.